کلبه ی تنهایی من

اخه خدا چیکار کنم... کی میشم از دنیا جدا

خدا قبول کن که برم ... یه کاری کن که بمیرم

اخه تو دنیا اسیرم ... توی جوونی من پیرم 

حضرت عزراییل کجاست ... جون منو زود بگیره

دلم هوایی ولی ... پام توی این دنیا گیره

کاشکی میشد ارزوها ... حقیقی محظ میشدن

کاشکی میشدکه بدی ها ... تو دلامون محو میشدن

با قلمی از استخوان وجودم و با جوهری از خون رگهایم

برایت می نویسم و جریان پرستوی عاشق می گزارم

تا از شهر های دلباخته قلبم عبور کند و به تو برسد

شاید که پذیرا باشی

                                          از طرف  تنهاترین فرد دنیا

اگر باشد امید باز دیدن

ای کاش اشنایی ها نبود یا به دنبالش این جدایی ها نبود

غم مخور تا تو بیای حال من اینجوریه

سرفه های تکرر من مال هوای دوریه

وقتی که دیگر رفت          من در انتظار امدنش نشستم

وقتی که دیگر نمی خواست مرا دوست بدارد

من او را دوست داشتم

وقتی او تمام کرد          من شروع کردم

وقتی او تمام شد         من اغاز شدم

و چه سخت است تنها متولد شدن

مثل تنها زندگی کردن     مثل تنها مردن

ساکت شدم خندیدم ولی خندم تلخ شد 

استاد داد زد خوب بعد؟

گفتم رفت رفت رفت    رفتو دلم شکست 

غم رو دلم نشست

تن سپرده به خزون                   اون که عاشق بهار بوداون که هر لحظه به لحظه      تو هوای انتظار بود

 همه جا سایه به سایه        غصه دنبال دلش بود 

حتی چشماشو که می بست     تنهایی مقابلش بود 

  دلش از ادمکا پر                     توی خاموشی صدا شد 

توی بازی زمونه                   پای احساسش فنا شد 

---

تنهایی را دوست دارم زیرا بی وفا نیست 

تنهایی را دوست دارم زیرا عشق دروغی در ان نیست 

تنهایی را دوست دارم زیرا تجربه کرده ام 

تنهایی را دوست دارم زیرا خداوند هم تنهاست 

..........................تنهایی را دوست دارم 

زیرا در کلبه ی تنهایی ها یم در انتظار تو خواهم گریست 

و انتظار کشیدنم را پنهان خوا هم کرد  

چون در تنهایی به تو فکر می کنم 

شاید در سکوتی یا در شب سرد و بارانی 

دوباره در کنارم باشی 

.............................تنهایی را دوست دارم 

زیرا در کلبه ی تنهایی هایم در انتظار تو خواهم گریست                                                                           

                                    که در ظلم خزان

  پی شادابی چشمان تو شیدا گردم

تنها میره تنهاش میذارن تنها نمیذاره

تنها یک ارزو داره اونم اینه که تنهاش نذاری

دلم سخت محتاج هوای تازه کوچه هایی است

               که دیوارهایش کوتاه است

و بوی نان سفره ساده همسایه همه را به خود می خواند

و اسمان شبهایش انقدر نزدیک است که 

 می توان ستاره ها را لمس کرد

وای به روزی که چشمهایت را از من بگیری

بی نگاه تو دلم می ماند ان وقتها که هنوز مسافر نشده بودی

زمزمه هر روزم بودی

اما با عبور سرد تو دلم فسرد

برای تو می گویم با تو که هرم نفسهایت گواهی بود برای سیل اشکهایم

با تو که ترنم حر فهایت کلیدی بود برای قفل بسته لبانم

با تو که طنین صدایت مرا تا اوج ابی اسمان می برد

با تو که مثل رنگین کمان همیشه پس از باران می ایی حرف می زنم

کاش مجالی بود که مرا تا اوجابی اسمان میبردی

با دیدن نامت احساس غر ور می کنم

                                  نگاهم چونکه تصویر ترا می بیند

تا صبح اشک در چشمان من می نشیند

                                 به دشت سبز دلم گام تو چون رسید

صدای قلب مرا هفت اسمان شنید

                                                        باز ا که دلم پژمرده

       باز ا که در این خانه

                                                              بی نام تو دل افسرده

باز ا ای امیدجان

                                                   باز ا که لبم بی توهرگز نزند لبخند

هرگز نکند شادی

                                            هرگزنخورد بر هم

باز ا که زمان بی تو

                                                            بر دل زده است خنجر

امید به تو خوشتر

                                        از جان تو شیرین تر

باز ا و بکن شادم

یک لحظه بکن شادم

                                                ای مونس من ای گل

                                                ای کاش نمی ماندم

یک تحظه بدون تو

                                              در هر نفسم نامت با اه برون اید

با هر طپش قلبم

                             از دیده سرشک جوید

ای مونس من ای گل

                                                     بی یاد تو خو اهم مرد

هر شب چو اسیرانم درگوشه این زندان

فریاد بر ارم من

                               ای وای بر این زندان

                                                                    باز ا و بکن یادم

گهگاه بکن شادم

تا هستم و هستی تو یادی بکن از یادم

                                                                با یاد تو من شادم

نیمه شب ها شعله اه من است

   دم به دم گو هر نثارم می کند

سایه ابر ی که همراه من است

اسمان ارزو از دورها شاهد این دست کوتاه من است

در پس ابر سیاه روزگار انکه پنهان گشته است ماه من است

خسته و افتان و خیزان می روم زین همه خاری که در راه من است

من غریبم انکه با من اشناست گریه های گاه و بی گاه من است

من مخواه که احساسم را لابه لای کتابهایم  پنهان کنم

                  کاغذ پاره های سپید من امشب دگرگون اند صدایم به صدای خفیف برگهایی که اخرین سرود زندگی رازیر پای رهگذران خسته زمزمه می کنند

گره میخورد کاش مثل هر شب می امدی وقطعهای از ماه رابا خود میاوردی

 اخر نگاه تو و رایحه حرفهایت به من عمری دوباره می بخشد

از اینکه هفت کلید هفت دروازه بهشت را از دست بدهم  نگران نیستم

بلکه محروم بودن از دیدار تو مرا دچار ترسی بی پایان می کند

سرکش ترین ارزوهایم وقتی تو را می بینند رام می شوند و روی اینه های ملایم ارام می گیرند

اگر اشاره کنی اهرام ثلاثه مصر را بر دوشم می گذارم و کنار برده های فراموش شده رنج می کشم و زخم شمشیرها را به جان می خرم

 صدای تو کلید همه دروازه های ابری است کنار من بشین وحرف بزن تا هیچ دروازهای بسته نماند

می خواهم شبی تورابه خوابهایم دعوت کنم تا در چین گیسوان تو شگفت ترین درسها را بیاموزم

تا دیروز فکر می کر دم یه دست مهربونی هست که وقتی گریه می کنم اشکا مو پاک کنه

تا دیروز فکر می کردم یه دل داغی هست که وقتی دلم سرد

میشه دوباره داغش کنه

تادیروز فکر می کردم یه مغز عاقلی هست که وقتی که دیگه

 مغزم کار نمی کنه کمکش کنه

تا دیروز فکر می کردم یه گوش شنوایی هست که می تونه همه احساسمو براش بگم

تا دیروز فکر می کردم یه دل مهربونی هست که وقتی دلم گرفت دلداریم بده

تا دیروز فکر می کردم که با نفس من نفس میکشه                  

                                                                                          افسوس

نبودنت بهتر ین بهانه است برای اشک ریختن

... ولی کاش بودی تا اشکهایم از شوق دیدارت سرازیر میشد

...کاش بودی و دستهای مهربانت مرهم همه دلتنگیهاو نبودنهایت میشد

کاش بودی تا سر به روی شانه های مهربانت می گذاشتم

ودردهایم را به گوش تو میرساندم...بدون تو عاشقی برایم عذاب است

...میدانم که نمی دانی بعداز تو دیگر قلبی برای عاشق شدن ندارم

... کاش میدانستی که چقدر دوستت دارم وبیش از عشق بر تو عاشقم

میدانی که اگر از کنارم بروی لحظه های زندگیم پراز درد وعذاب میشود

              خردوشکسته دیدم سرای دل

دیدم چو خسته و تنهانشسته است

              خاموش و بی صدا گریم برای دل

هر شب که اه من از اسمان گذشت

               ایا کسی شنید این ناله های دل

ایم ز سر گذشت خارم به جان نشست

               پر ز ابر بهار است اینک هوای دل

کو یار محرمی تا بشنود ز من

                درد غریبی و صد ماجرای دل